Ein fotballtrenar sa: Eg trenar ikkje fotballspelarar, eg trenar menneske. Ein får eit godt lag av å sjå at kvar og ein av fotballspelarane er ulike og unike og skal samhandle til å bli gode fotballspelarar.
Og ein rikspolitikar sa på ein politikar-debatt på Lillehammer: For oss blir elevar tal og statistikk, det må de ta innover dykk.
Læraren derimot, som er i dagleg møte med desse elevane, må som fotballtrenaren, sjå på dei som menneske, menneske som er heilt unike og ulike, og skal samhandle som elevar.
Derfor, når eg høyrer politikarar, og også forskarar, fortelje oss at det ikkje speler nokon rolle kor mange elevar ein lærar underviser så lenge det er pedagogisk forsvarleg, så skjønar eg at vi framleis ikkje er på same klode. Det blir til og med sagt at det er det same kor mange som lyttar berre læraren har førebudd seg godt nok. I teorien er dette riktig.
Eg har sjølv halde foredrag til fleire hundre studentar på ein høgskule, der alle sat i eit amfisystem utan namn og utan synlege problem, altså ikkje unike og ikkje ulike. Nokre sat på internett, andre las avisa, nokon småprata saman, mange kom og gjekk. og eg snakka om mitt. I slik setting har politikaren, og også forskaren rett; talet på studentar er uinteressant. Men i pausen tok fleire av studentane kontakt, i grunnen overraskande mange, då vart
