Fagpressenytt

Eit sansebilete, ei førestilling, ei von? Min draum var så enkel å tyde. Han handla ikkje om å bli ein kjend skodespelar. Han handla ikkje om å bli ein stor fotballspelar. Draumen handla aldri om å segle jorda rundt, lande på månen, bli rik.
Eg drøymde berre om ein fjord.
Fjorden - i bestemd form eintal. Hjørundfjorden.

H
- No, sa eg.
- No? spurde Torstein. - Ja, denne veka, sa eg. Stille forventning i telefonen. - Vêret, sa eg.
- Og snøen? spurde Torstein. - Vêret og snøen går opp i ei slags høgare eining, sa eg, og forsøkte å framstille meg sjølv som ein vismann.
- Eg er klar, sa Torstein. - Eg har alltid vore klar, sa han. Så snakka vi med Olav, og Olav sa at han nesten var ferdigpakka, og Olav snakka med Janita, og Janita sa at ho diverre skulle ha ei nattevakt på sjukehuset, «men ikkje tenk på det», sa ho, «det er berre ei nattevakt», ho skulle gjere sekken klar kvelden før, sove kunne ho gjere seinare, «eg er med», sa ho, «eg let meg ikkje stoppe av noko», sa ho, og dette siste var litt skremmande, urovekkande, for alle visste kor sprek Janita er, ho kan gå frå alt og alle.
Deretter gjorde vi det som var heilt vanleg på nittitalet, men som er mindre vanleg no: vi berre avtalte å møte kvarandre, på ein dato, på eit klokkeslett, på ei ferjekai.
Vi skulle komme frå tre himmelretningar - frå sør, frå nord, frå vest - og treffe kvarandre på Festøya i Møre og Randodal fylke.
Ei ferjekai utan pølsekiosk, men med ein mytologisk posisjon i det sunnmørske friluftslivet.

J
Dagen kom. Om eg ikkje hugsar feil, så ga vi kvarandre high fives då vi møtte kvarandre på kaia. Vi smilte og lo og ga kvarandre high fives slik berre menneske med randoski på sekken kan smile og le og gi kvarandre hig