Det er flott at Norad, gjennom eit seminar om ulike former for kontantstøtte nyleg, sette spørsmålet om minsteinntekt på dagsorden i den norske utviklingsdebatten.
Trass i kraftig økonomisk vekst i Afrika har talet på fattige ikkje gått ned dei siste 25 åra. I 2030 vil 90 prosent av alle barn som veks opp i fattigdom bu i Afrika, om dagens trend held fram. Dei siste 25 åra har sett stor framgang når det gjeld å tilby sosiale tenester. Helsevesenet er bygd ut og det store fleirtalet får gå på skule, sjølv om det utdanninga er katastrofalt dårleg i mange land. Storparten av befolkninga i Afrika har tilgang på reint vatn.
Men inntektene for det store fleirtalet har auka lite. Over 40 prosent av befolkninga i Afrika lever på under 1,90 dollar om dagen. Sjølv i land med sterk økonomisk vekst har rikdommen i liten grad dryppa ned på fleirtalet av befolkninga. Vi må tenkje annleis. Det er ikkje muleg å nå berekraftsmål nr. 1, å utrydde fattigdommen, utan eit globalt krafttak for å skaffe inntekter for alle, særleg i dei 40-50 landa som har lågast nasjonalinntekt i dag.
Det er nødvendig med sterk økonomisk vekst for å avskaffe fattigdom. Men veksten må også fordelast. I dag har det fattige fleirtalet få rettar på det økonomiske området. Det var ikkje alltid slik. I det tradisjonelle afrikanske samfunnet hadde undersåttane til kongen eller høvdingen som regel også økonomiske rettar. Først og fremst gjaldt det retten til land, alle vaksne medlemmer av stammen hadde rett til eit stykke jord å dyrke mat på. Denne retten gjeld nå færre og færre etter som det blir skort på matjord og ungdommen flytter til byane.
I somme land kan ein seie at den økonomiske retten til ein viss grad er er
