Fagpressenytt

Å auka frekvensen av kolla dyr har vore eit mål i NRF-avlen sidan 1990talet. I starten var det viktigaste tiltaket at når ein rekrutterte etter kolla oksar så var det berre kolla søner som blei kjøpt inn. I 2012, da g notyping blei tatt i bruk til utvalg av testoksar, blei det også laga ein test for genetisk hornstatus (kolla-genotype). Dermed kunne ein skilla mellom heterozygot kolla (KH) og homozygot kolla (KK) oksar. I 2017 blei kolla tatt inn i avlsmålet og i 2019 blei vekta auka til 5.3 prosent av avlsmålet.

Låg sikkerheit bremsar avlsframgangen for kolla
I utrekninga av avlsverdi er det talet på kolla-allel (allel er alternative utgaver av samme gen) som går inn som egenskap. For genotypa dyr bestemmer me dette med svært høg sikkerheit (>0.99). For ikkje-genotypa dyr er det fram til no hornanlegg registrert ved kalving som har blitt brukt. Figur 1 viser fordelinga av genetisk hornstatus og registrert hornanlegg for genotypa kalvar. For ikkje-genotypa dyr, blir denne fordelinga blir brukt til å rekna ut at forventa tal på kolla-allel frå registrert hornanlegg. Ei utfordring ved å bruka hornanlegg er at sjøl med perfekte registreringar vil ein ikkje kunna skilla mellom KH (heterozygot) og KK (homozygot kollet). I tillegg er det slik at ein del HH-kalvar (homozygot horna) blir registrert som kolla eller ukjent og nær 25 prosent av KH-kalvane b