Gjerningsmannen heitte Charles J. Guiteau. Han meinte, takk vere lite anna enn eit oppblåst sjølvbilete, at han sjølv hadde spela ei avgjerande rolle for Garfield sin valsiger, og at han burde få godgjersle: ein lukrativ diplomatpost i Europa. Slik gjekk det ikkje, og Guiteau vart overtydd om at Gud sjølv hadde bede han om å ta livet av presidenten.
Det var lita tvil om Guiteau si skuld. Han vart arrestert på åstaden. Seinare vart han dømd til døden. Men før dette vart det i pressa diskutert ulike teoriar om kva som låg bak drapet. Ein av desse teoriane var at Guiteau ikkje var åleine, at det var snakk om ei samansverjing, ein konspirasjon. Denne teorien vart omtala som konspirasjonsteorien.
Eg nemner dette fordi ordet konspirasjonsteori - slik me nyttar det i dag - eigentleg er noko misvisande. Det som vert kalla konspirasjonsteoriar i dag er ikkje lause teoriar om at det kan liggja eit komplott bak ei hending, slik det var i omtala av attentatet mot Garfield.
Det er snarare snakk om konspirasjonsskuldingar, retta mot namngjevne grupper og ofte mot namngjevne enkeltpersonar.
Klimakomplottet
Det store fleirtalet av forskarar på området er ikkje i tvil om at klimaendringane går føre seg, og heller ikkje i tvil om at dei i stor grad er eit resultat av menneskeleg verksemd.
I vår tid er det heller ikkje naudsynt å sjå seg særleg mykje om, for å sjå heilt konkrete resultat av klimaendringane, slik NRK-journalistane Mads Nygård Støstad og Patrick da Silva Sæther synte i i januar.
Sjølv om det store fleirtalet av relevante forskarar sine råd er klåre, og sjølv om klimaendringane er synlege i verda rundt oss, finst sjølvsagt dei som er skeptiske. I
