Korleis er det å ferdas i naturen med ein sans mindre? Blinde Hege Finnset Eidseter og døve Sissel Gjøen opplever begge naturen som sin fristad.
Mange trur nok at alle blinde skulle ønske dei kunne sjå. Men eg saknar ikkje synet. Eg synest at eg ser bra som det er, seier Hege Finnset Eidseter (42).
Vi møter henne heime på Lambertseter i Oslo og slår følgje inn i skogen like ovanfor. Her går ho på tur rett som det er, med førarhunden Ibra som trufast følgjesven.
- Okei, det er mykje som er upraktisk når ein er blind. Viss eg skal ta T-bana og det ikkje blir ropt opp kva bane det er, for eksempel, då hamnar eg lett feil. Men det er dårleg tilrettelegging som tar energien min, ikkje sjølve synshemminga.
FRIDOM PÅ FJELLET Hege vaks opp ved Molde i Romsdal. Om sommaren brukte familien å reise til ei jakthytte på fjellet. Hytta var pitte lita, men stor nok til å romme eit oppvekstparadis for vesle Hege, som var fødd for tidleg og hadde mangla syn heilt sidan fødselen.
Når du spør henne kva ho hugsar, trillar minna ut av henne: Det var lukta av innestengt, av ei hytte som stod nedsnødd heilt til sommaren kom. Av propan, kaffi og steikt egg, røyk frå omnen, blaute ullklede. Ho minnast også lukta av varm, klissete kvae når sola varma opp vindaugskarmen.
Og utanfor døra, der var fridomen. - Eg fekk lov til å herje rundt på eiga hand. Eg klatra på steinar og kjende på berga, fjellet, reinlaven, mosen ... eg hugsar kor mjukt det var, sjølv om det var fjell, fortel ho.
Ofte var ho i ein gummibåt nokre meter nedanfor hytta. Der sat ho, sju-åtte år gammal, og lærte seg å ro, saman med hunden sin. Båten var festa med eit lite tau. Ho kunne høyre dei andre romstere inne i hytta og kjende sola varme henne i ansiktet - eller kanskje var det åtte grader og regn. Ho lytta til lyden av sauebjeller og fjellfuglar, smakte på tørr vestlandslefse, og innimellom kjende ho eksplosjonen i munnen når ho t
