Bok og bibliotek
27.05.2026
Kvar sommar les norske barn seg ned på nivå for å vinne premiar dei ikkje treng. Det er noko med Sommarles som ikkje funkar. Og det er på høg tid at vi snakkar om det.
Tre minne frå Sommarles-hukommelsen i tilfeldig rekkefølge:
1. Sommarles-armbanda frå Kina i fargerik silke. Dei passa 1 av 10 norske barn. Norske barn var for tjukke for malen. 2. Pappaen som skreiv på Facebook og lurte på om nokon bibliotektilsette nokon gong hadde lese Sommarlesforteljinga? Det tvilte han på, så keisam syntest han den var. 3. Jenta i 6. klasse som marsjerte inn første dagen av Sommarles og lånte ein stor bunke med dei tynnaste lettlesbøkene ho kunne finne. Dei same bøkene ho hadde lese i fjor sommar. I starten av juni kvart år skjer det: Sommarles brakar laus, noko av det beste bibliotekverda har kome opp med siste 15 åra, utvilsamt. Sommarles er ei merkevare i seg sjølv. Og kanskje den einaste ordentlege merkevara biblioteka har (utanom merkevara «bibliotek», sjølvsagt).
Me i bibliotekverda er stolte av Sommarles. Skular snakkar om Sommarles, lokalaviser skriv om Sommarles, riksaviser skriv om Sommarles, ordførarar snakkar om Sommarles, av og til kjem Sommarles på radio og TV. Alle ser ut til å skjønne konseptet. Sommarles blir ei felles referanseramme, ei av få i vår tid.
Men det finst forbetringspunkt, og nokre ting hastar det med.
Skapt for bokslukarar
Eg hugsar dei frå dei åra eg jobba på folkebibliotek. Barna som kom dagen før eller dagen etter Sommarles starta. Og gjekk ut av biblioteket med ein haug lettlesbøker. Dei tynnaste med aller minst tekst og aller størst skrift. Dei var på eit anna lesenivå, eige
Gå til mediet1. Sommarles-armbanda frå Kina i fargerik silke. Dei passa 1 av 10 norske barn. Norske barn var for tjukke for malen. 2. Pappaen som skreiv på Facebook og lurte på om nokon bibliotektilsette nokon gong hadde lese Sommarlesforteljinga? Det tvilte han på, så keisam syntest han den var. 3. Jenta i 6. klasse som marsjerte inn første dagen av Sommarles og lånte ein stor bunke med dei tynnaste lettlesbøkene ho kunne finne. Dei same bøkene ho hadde lese i fjor sommar. I starten av juni kvart år skjer det: Sommarles brakar laus, noko av det beste bibliotekverda har kome opp med siste 15 åra, utvilsamt. Sommarles er ei merkevare i seg sjølv. Og kanskje den einaste ordentlege merkevara biblioteka har (utanom merkevara «bibliotek», sjølvsagt).
Me i bibliotekverda er stolte av Sommarles. Skular snakkar om Sommarles, lokalaviser skriv om Sommarles, riksaviser skriv om Sommarles, ordførarar snakkar om Sommarles, av og til kjem Sommarles på radio og TV. Alle ser ut til å skjønne konseptet. Sommarles blir ei felles referanseramme, ei av få i vår tid.
Men det finst forbetringspunkt, og nokre ting hastar det med.
Skapt for bokslukarar
Eg hugsar dei frå dei åra eg jobba på folkebibliotek. Barna som kom dagen før eller dagen etter Sommarles starta. Og gjekk ut av biblioteket med ein haug lettlesbøker. Dei tynnaste med aller minst tekst og aller størst skrift. Dei var på eit anna lesenivå, eige
